عشق نمی پرسه که تو کی هستی؟ 

 عشق فقط میگه تو مال منی...

عشق نمی پرسه که اهل کجایی ؟

   فقط میگه تو قلب من زندگی می کنی...  

 عشق نمی پرسه که چی کار می کنی؟

  فقط میگه باعث میشی قلب من به ضربان بیفته...

عشق نمی پرسه چرا دور هستی؟

     فقط میگه همیشه با منی...

 عشق نمی پرسه که دوستم داری؟

       فقط میگه دوستت دارم...

میدانم نباید به سراب ها دل بست

میدانم نباید در پی تصویر آینه بود

میدانم نباید در جست وجوی ردپای عشق در بیراهه ها گم شد

میدانم نباید به آبی آسمان تکیه کرد

میدانم نباید در باتلاق اندوه آب تنی کرد

میدانم نباید پا برهنه با چتر بسته زیر باران قدم زنان آواز خواند

من تمام اینها را میدانم اما هم چنان غوطه ور در دریای بی کران نباید ها به دنبال سایه خشکی میگردم.

كرامت عشق من بی كرانه است چون دریا
عشق من ژرف است باز چون دریا
هر قدر به تو بیشتر می بخشم، بیشتر دارم
برای هر دوی ما بی انتها

نگاهت در نگاهم نقش بسته

گل رویت به چشمانم نشسته

بده رخصت ببوسم دستت ای دوست

که زنجیر غم از پایم گسسته

دوچشمانت دو خورشید سیاه است

لبانت ارزومند گناه است

چگونه  از تو پوشم چشم وقتی

تمام زره های من نگاه است

عشق یعنی همچو من شیدا شدن

             عشق یعنی قطره دریا شدن                  

عشق یعنی دیده بر درب دوختن

عشق یعنی در فراغش سوختن!  

نمی دونم چرا وقتی باهاش حرف می زنم بغض می كنم...!
چی كار كنم دست خودم نیست...
همش نگران اینم كه نكنه دفعه ی آخری باشه كه صداشو می شنوم.
خدایا چی می شد كه اونو هیچ وقت ازم نمی گرفتی...؟!
چی می شد اگه برای همیشه مال هم و برای هم بودیم...؟!
خدایا من عاشقشم...دوستش دارم...دوست ندارم حتی یه لحظه ناراحتیشو ببینم...!
من واقعا" نمی دونم چه جوری دارم ندیدنشو تحمل می كنم...!!! خیلی حرفا دارم كه بنویسم ولی نمی دونم چرا هروقت خواستم در مورد عشقم صحبت كنم،اشكام در اومده

گفتمش آغاز درد عشق چیست ؟

گفت آغازش سراسر بندگیست

گفتمش پایان آن را هم بگو

گفت پایانش همه شرمندگیست

گفتمش درمان دردم را بگو

گفت درمانی ندارد بی دواست

گفتمش یك اندكی تسكین آن

گفت : تسكینش همه سوز و فناست

وقتی از تو دل بریدم جز خودت چیزی ندیدم

پی هر كسی كه رفتم آخرش به تو رسیدم

حالا كه رفتم و گشتم می بینم تكی تو دنیا

نمیشه تو رو عوض كرد حتی با شبای رویا

اسمتو ،عشقه تو رفته تو رگ و تو خون و ریشه

یادته خواستی بمونم ناله كردم كه نمی شه

جرم ما چی بود عزیزم كه ما رو قربونی كردن

خودشون رهان و آزاد ما ها رو زندونی كردن

حالا كه رفتم و گشتم می بینم تكی تو دنیا

نمی شه تو رو عوض كرد حتی با شبای رویا

عشق یعنی حسرت شبهای گرم

            عشق یعنی یاد یک رویای نرم

                        عشق یعنی یک بیابان خاطره

       عشق یعنی چهار دیوار بدون پنجره

                 عشق یعنی گفتنی با گوش کر

                           عشق یعنب دیدنی با چشم کور

           عشق یعنی تا ابد بی سرنوشت

                    عشق یعنی آخر خط بهشت

                               عشق یعنی گم شدن در لخظه‌ها

                عشق یعنی آبی بی انتها

                           عشق یعنی یک سوال بی جواب

                                        عشق یعنی راه رفتن توی خواب

زیر این سقف کبود

خیال نکن بدون تو می میرم 

گفته بودم عاشقم حرفم را پس میکیرم

اگه عاشق شدن یک گناه است

دل عاشق شکستن صد گناه است

خانه دل جای هر بیگانه ای نیست

با دلی بی تاب می خوانم تو را
مثل شعری ناب می خوانم تو را
در كنار جویباری از غرل
با سرود آب می خوانم تو را
شب به قصد كوچه بیرون می روی
در شب مهتاب می خوانم تو را
خستگی را می تكانم از تنت
با زبان خواب می خوانم تو را
با لبانی كه عطش بو سیده است
با صدای آب می خوانم تو را
عكس خاموشم كه تا پایان عمر
با دلی بی تاب می خوانم تو را 

خداحافظ گل همواره در یادم . خداحافظ

نگار خوش خط وخالم . پریزادم .خداحافظ

اگر چه حتم دارم که مرا از یادخواهی برد

ولی هرگز نخواهی رفت از یادم خداحافظ

ترا با لحظه های سبز و شیرینت رها کردم

و خود چون برگ پاییزی که افتادم

خداحافظ.خداحافظ .خداحافظ.خداحافظ....

چشم به راهم

چشم به راه تو که با آمدنت به خاک جان تازه می بخشی

چشم به راه تو که زندگی را قشنگتر از همیشه می کنی

چشم به راه تو که با آمدنت زیبایی ها رو دو چندان می کنی

چشم به راه تو که تمام هستی منتظرت هستند

بیا تا دوباره تمام وجودم به دست تو شسته شود

بیا تا دوباره بوی عطر تن تو دیوانگان را مست کند

بیا ای نم نم بارون

ای شفافتر از آفتاب

ای بارون پاییزی...

همون که فکر نمی کردیم نموندش              دیدی رفتو دل ما رو

سوزوندش

دیدی عشقی نبود در تارو پودش               دیدی گفت عاشقه، عاشق نبودش

دل داده ام بر باد بر هر چه بادا باد